امیرحسین قاسمی در سال ۱۳۶۶ در شهر کرمان در خانواده ای علمی به دنیا آمد. پدر و مادرش پزشک بودند و در زمان تولد او دوران تحصیلات رزیدنتی خود را می گذراندند. تنها برادرش، امیررضا، یک سال از او بزرگتر بود و از طفولیت او را «دادا» صدا میزد؛ نامی که بعدها پدر و مادر و فامیل هم گاهاً او را به همین نام میخواندند. امیررضا در وصفش می گوید: «من و دادا از بچگی مثل دو قلوها با هم بزرگ شدیم، همه جا با هم و همیشه بهترین دوست هم بودیم.» امیرحسین پس از بازگشت از دوره طرح، در کنار طبابت فعالیت های پژوهشی خود را در زمینه علوم اعصاب از سر گرفت. در جهت گسترش پروژه های تحقیقاتی خود، با اساتیدی از دانشگاههای سراسر کشور شروع به همکاری کرد و در کنگره های بین المللی در ایران، اروپا و کانادا به عنوان سخنران و ارائه دهنده پوستر دعوت شد. وی پس از موفقیت در امتحانات پزشکی آمریکا (USMLE)، در سال ۲۰۱۶ موفق به دریافت پذیرش برای یک دوره فلوشیپ تحقیقاتی در دپارتمان مغز و اعصاب دانشگاه سنت لوییس ایالت میسوری شد. اما متأسفانه، به دلیل شرایط سیاسی زمان از اخذ ویزای آمریکا بازماند. این مسئله او را از تلاش برای ادامه تحصیل باز نداشت و در کنگره سالیانه انجمن علوم اعصاب کانادا در سال ۲۰۱۷ با پژوهشگران و اساتیدی آشنا شد که بعدها مقدمه ی مهاجرت او به کانادا را فراهم کرد. وی در همان سال به دانشکده پزشکی دانشگاه بریتیش کلمبیا در شهر ونکوور رفت و در لابراتوار تحقیقاتی پروفسور فابیو رُسی مشغول به پژوهش شد. پس از یک سال، دوره مَستر خود را در دانشگاه مانیتوبا در شهر وینیپگ شروع کرد و به طور اختصاصی به تحقیقات در زمینه بیماری صرع پرداخت؛ رؤیایی که سالها انتظارش را میکشید. امیرحسین برای تعطیلات کریسمس سال ۲۰۲۰ به ایران آمد تا دیداری با خانواده و دوستانش تازه کند. شور و شوق دیدن تنها برادرش را داشت که برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته بود و شش سال موفق به دیدار خانواده نشده بود. همچنین مشتاق ملاقات با دختری بود که مدت ها بود او را میشناخت و با هم رؤیای تشکیل زندگی مشترک را در سر می پروراندند. آن کریسمس همه دور هم جمع شدند و خوشحال بودند که دیگر دوران فراق تمام شده است و از حالا کانون گرم خانواده را روز به روز گرمتر میکنند. غافل بودند از اینکه شادیهایشان به عزا تبدیل خواهد شد، دیدار، دیدار خداحافظی است و فاصله هایشان دورتر و ابدی خواهد شد. سرانجام، در سپیده دم ۱۸ دیماه 1398 که مصادف با سالگرد تولد امیررضا بود، امیرحسین سوار پرواز ۷۵۲ هواپیمایی اکراین شد. پروازی که در عین ناباوری تنها چند دقیقه پس از بلند شدن، در آسمان تهران مورد حمله موشکهای پدافند هوایی ایران قرار گرفت و با انفجاری مهیب تکه تکه شد و به زمین افتاد. بدین گونه، امیرحسین قاسمی در سن ۳۲ سالگی به همراه تمامی مسافران و خدمه ی پرواز ۷۵۲ و تمامی آمال و آرزوهایشان در یکی از تراژیک ترین وقایع تاریخ به سوی ابدیت شتافتند.