بهناز ابراهیمی‌خوئی، متولد ۱۶ آبان ۱۳۵۳ در خانواده‌ای فرهنگی بود.در دانشگاه مهندسی کامپیوتر خواند و در پژوهشکدهٔ زلزلهٔ ایران مشغول به کار شد. بعد از مدتی تصمیم گرفت به کانادا مهاجرت کند. در طی این مسیر با هادی آشنا شد و برای مدتی قید مهاجرت را زد، ازدواج کرد و در ایران ماندنی شد. اما این ماندن بیش از ۳ سال به طول نینجامید. هادی و بهناز سال ۱۳۸۳ به کانادا مهاجرت کردند. در راه مهاجرت با همان سختی‌هایی مواجه شدند که هر مهاجری با آن روبه‌روست، اما هر دو توانستند بر این مشکلات چیره شوند. سال ۱۳۸۹ هم صاحب فرزندی به نام رامتین شده بودند که نور زندگیشان بود. در دی ماه ۱۳۹۸ زندگی «بهناز» در نورت‌یورک تورنتو تثبیت شده بود. او به گلهای پژمرده‌ای که در خانه‌اش بود رسیدگی می‌کرد و زندگی را به آنها برمی‌گرداند. مراقبت از رامتین و رساندن او به کلاسهای مختلف مسئولیت دیگر «بهناز» بود، در عین حالی که در شرکتMPAC استخدام شده ود و کار می‌کرد. او به اتفاق رامتین برای دیدار با اقوام به ایران سفر کرده بود. سفری که بازگشتی در پی نداشت. یاد و نامش مانا.