محمدحسین فرجی، ۱۸ ساله، در ۴ آبان ۱۴۰۱ بر اثر اصابت گلوله جنگی کشته شد. روز چهارشنبه ۴ آبان ماه ۱۴۰۱ مصادف با چهلم مهسا امینی که برای شرکت تو تظاهرات از خونه رفت. مزدورای سرکوبگر وحشیانه به تجمع مردم حمله ور شدن، و او توی اون تجمع بود ولی بعد ناپدید شدم. اونروز تا شب با چند نفر تماس تلفنی داشت ولی دیگه از شب تلفنش خاموش شد و هرچی خانوادش باهاش تماس گرفتن جواب نداد. اونا که خیلی نگران شده بودن شروع کردن به جستجو، به همه جا سر زدن و پیگیری کردن ولی هیچکس پاسخگو نبود. پنج روز گذشت و خانوادش خبری نداشتن، ، خواهرش فائزه تو اینستاگرام یه پست گذاشت، بعدش بلافاصله چند مامور لباس شخصی به منزل پدر او مراجعه کردن و فائزه رو تهدید کردن. تا اینکه دوشنبه ۹ آبان ماه نیمه شب مامورا با پدر او تماس گرفتن و گفتن که جسد پسرت توی یه پارک تو منطقه زعفرانیه پیدا شده بیاین برای شناسائی. وقتی خانوادش رفتن اونجا مامورای امنیتی یه برگه گذاشتن جلوشون که روی اون نوشته شده بود او بر اثر سکته از دنیا رفته! و بعد با تهدید از پدرش پای اون برگه امضا گرفتن. به خانوادش اجازه ندادن توی پزشکی قانونی سر و بدن او ببینن و فقط یه عکس بهشون نشون دادن. مامورا تهدیدشون کردن که خاکسپاری باید در سکوت برگزار بشه و نباید اطلاع رسانی انجام بگیره. پزشک قانونی تاریخ کشته شدن او را جمعه ۶ آبان ۱۴۰۱ قید کرد، مامورا از پدرش تعهد گرفتن که هیچ جا مخالف با تاریخی که پزشکی قانونی اعلام کرده حرفی نزنه. مزدورا جنازش به خانواده اش تحویل ندادن و نذاشتن او را برای شستشو و خاکسپاری ببرن به بهشت زهرا، خودشون جسد را با آمبولانس انتقال دادن. پیکر بی جون او در تاریخ ۱۱ آبان ماه ۱۴۰۱ در بهشت زهرای تهران در قطعه ۳۱۰ ردیف ۱۳ شماره ۵۹ در جو شدید امنیتی مظلومانه و در سکوت خبری به خاک سپرده شد…