نسیم رحمانیفر، در پرواز، متولد ۱۳ مهر ۱۳۷۳ در ایران بود. «نسیم» از لحظه‌لحظهٔ عمر ۲۵ ساله‌اش لذت برد. رضایت و شادی و امیدواری در او موج می‌زد. به‌خاطر معدل بالا بدون کنکور به مقطع کارشناسی‌ارشد و همچنین دکتری، در رشتهٔ مهندسی‌پزشکی وارد شد. برخورداری از هوش سرشار در جامعهٔ نخبه‌کشی که برای او نصف یک مرد ارزش قائل بود، تنهائیش را دو برابر می‌کرد. به همین دلایل تصمیم گرفت به‌جای پلی‌تکنیک تهران دکترایش را از آلبرتا بگیرد. سال‌ها پیش فیلمی دیده بود به نام(میراث آلبرتا) که دربارهٔ فرار‌مغزها بود.حالا نوبت او رسیده بود. پذیرش گرفتن برایش سختی چندانی نداشت اما جدایی از خانواده چرا. از عاشقانه‌ها چرا، از زن‌هایی که بر بوم می‌کشید چرا. وقتی برای دیدن خانواده به ایران برگشت، خیلی چیزها شبیه سابق نبود. برعکس ادمونتون که همه دربارهٔ پژوهش و علم حرف می‌زنند، سیاست و خبر سرزمین مادریش را پر کرده بود. (دلم می‌خواست زودتر برگردم، خصوصأ که اخبار جنگ هم همه جا پر بود. حدس می‌زدم شانس برگشتن را به راحتی پیدا نکنم.) اما فکرش را هم نمی‌کرد نه تنها شانس رفتن که شانس زندگی را هم از او خواهند گرفت. یاد و نامش مانا