به یاد آنان که فراموش نخواهند شد
بیش از ۹۰٬۰۰۰ زندگی هنوز در انتظار یادآوری

پریسا در روز ششم تیر ماه 1356 در شهر ساری به دنیا آمد. پریسا در سال 1374 با رتبهی سیصد در رشتهی دندانپزشکی تبریز پذیرفته شد. کیلومترها دورتر از خانه. پریسا و حامد در نهم آذر ماه 1378 با هم آشنا شدند. آن دو بیش از یک سال بعد در پانزدهم دیماه 1379 ازدواج کردند و مدتی بعد از دانشگاه فارغالتحصیل شدند. همسر او، حامد اسماعیلیون، میگوید: بدون او زندگی هیچ طعمی ندارد. هیچ شادی ندارد. بدون او زندگی خالیست. انگار تمام گلهای یک باغ را شبانه سر ببرند. او فقط به تماشای باغ رفته بود که اسیر اهریمن شد. من شهادت میدهم که در بیست سال گذشته هیچ حرف ناراستی از او نشنیدم من شهادت میدهم که او هیچگاه بد کسی را نگفت بد کسی را نخواست، بدخواهی نداشت و بدخواه کسی نبود. زنی زیبا بود با آرزوهایی کوچک که زیبایی و آرزوهایش را در دقایقی دلهرهآور از او و از دنیا ربودند. پریسا و دخترمان ریرا امروز به گورستان الگینمیلز بخش 27 قطعهی 1014 رفتهاند، در عین شادی در عین خوشبختی. هنوز زمزمههای عاشقانهی بسیاری مانده بود تا در گوش هم بخوانیم، خانهای کنار دریاچه بخریم که او دوست میداشت و ریرا را به دانشگاهی بفرستیم که خود میپسندید. تمام آینده با شلیک سپاه پاسداران در روز هشتم ژانویه از ما گرفته شد و من به عنوان همسر پریسا، همسر زیباترین زن دنیا، که نظیری برای او نیست دادخواه او هستم و تا آخر این راه خواهم رفت.